سه اصل اساسی

«روزی نزد پیامبر صلى الله عليه وسلم نشسته بودیم که ناگهان مردی با لباس‌هایی بسیار سفید و موهایی به‌شدت سیاه نزد ما ظاهر شد.

هیچ نشانه‌ای از سفر بر او دیده نمی‌شد و هیچ‌یک از ما نیز او را نمی‌شناخت. سپس در برابر پیامبر نشست، زانوهایش را در کنار زانوهای ایشان قرار داد و کف دست‌هایش را بر ران‌های خود گذاشت و گفت:

ای محمد! مرا از اسلام آگاه کن.

ایشان فرمود: اسلام آن است که گواهی دهی هیچ معبود برحقی جز الله نیست و محمد فرستادهٔ الله است؛ نماز را برپا داری، زکات را بپردازی، ماه رمضان را روزه بگیری و اگر توانایی داشتی، حج خانهٔ الله را به‌جا آوری.

آن مرد گفت: راست گفتی.

از اینکه او از پیامبر سؤال می‌کرد و سپس سخن ایشان را تصدیق می‌نمود، شگفت‌زده شدیم.

سپس گفت: مرا از ایمان آگاه کن.

ایشان فرمود: ایمان آن است که به الله، فرشتگان او، کتاب‌های نازل‌شدهٔ او، پیامبران او، روز قیامت و قَدَر، چه خیر آن و چه شر آن، ایمان داشته باشی.

آن مرد گفت: راست گفتی.

سپس گفت: مرا از احسان آگاه کن.

ایشان فرمود: احسان آن است که الله را چنان عبادت کنی که گویی او را می‌بینی؛ و اگر تو او را نمی‌بینی، بی‌تردید او تو را می‌بیند.

سپس گفت: مرا از قیامت آگاه کن.

ایشان فرمود: کسی که از او سؤال می‌شود، دربارهٔ آن بیش از سؤال‌کننده نمی‌داند.

آن مرد گفت: پس مرا از نشانه‌های آن آگاه کن.

ایشان فرمود: از نشانه‌های آن این است که کنیز، سرور خود را به دنیا آورد و چوپانان پابرهنه، فقیر و تهیدست در ساختن ساختمان‌های بلند با یکدیگر رقابت کنند.

سپس آن مرد رفت و ما مدتی در همان‌جا نشستیم.

پس از آن، پیامبر فرمود: ای عمر! آیا می‌دانی آن سؤال‌کننده چه کسی بود؟

گفتم: الله و رسول او داناترند.

ایشان فرمود: او جبرئیل بود که نزد شما آمد تا دینتان را به شما بیاموزد.»